Yazara Gore Listeleme

Yusuf Kayaalp, ‘Tarihe Darbe Vuran Liderler’ isimli bu kitabında, tarihe ilgi ve merak duymayan kişilerin dahi ilgisini çekebilecek türde, araya mizah ve eğlence anlayışını serpiştirerek, tarihte yaşamış en önemli 21 liderin hayatını tüm gerçekliğiyle anlatmıştır. Özellikle YouTube’da ürettiği içeriklerle günümüz gençlerinin tarihe karşı önyargısını kıran ve tarihin eğlenceli bir alan olabileceğini ispatlayan bir yazardır. Yusuf Kayaalp, 4. Kitabı olan bu kitapta, sırasıyla aşağıdaki liderlerin hayatlarını çocukluklarından başlayarak anlatmaktadır: I. Selim (Yavuz Sultan Selim), Kanuni Sultan Süleyman, II. Mahmut, Napolyon Bonapart, Mussolini, Cengiz Han, Mete Han, Lenin, Stalin, İsmet İnönü, Bülent Ecevit, Adnan Menderes, Enver Paşa, Bayezid, Büyük İskender, Che Guevara, Mao Zedong, Hasan Sabbah, Jül Sezar, Saddam Hüseyin, Selahaddin Eyyübi

“Sır tek kişiliktir. Mahrem iki kişi arasındadır. Üç kişi kalabalıktır. Kural budur.” Karanlıklar Prensi, Çöl Kraliçesi, Çiçero... Bu isimler roman kahramanları değil... Casusluk romanlarına taş çıkartacak entrikaların ve maceraların gerçek kişileri. Türkiye’yi mesken tutan gizli servislerin kanlı hesaplaşmalarından KGB’nin atom bombası sırlarının çalınmasına, Kıbrıs’ta Türk ve Yunan derin devletlerinin çatışmasından 6-7 Eylül olaylarına, ASALA’dan 12 Eylül darbesinde ABD’nin rolüne ve günümüzde ülkeleri çöküşe götüren ekonomi operasyonlarına dek binbir suratlı casusların dünyanın kaderiyle oynadığı, hayret verici, nefes kesici ama hepsi rahatsız edecek denli gerçek öyküler. Usta gazeteci Murat Yetkin, Meraklısı İçin Entrikalar Kitabı’nda uluslararası entrikaların ya hedefi ya sahnesi ya da aktörü olan Türkiye’den bakıp 10 olayın perde arkasını Ankara’nın siyaset ve diplomasi koridorlarında biriktirilen notlar ve belgelerle, şimdiye dek bir arada okumadığınız ayrıntılarla anlatıyor. Dünya siyasetini bu kez “Katil kim?” sorusunun cevaplanamadığı, okurun sonsuz bir merak duygusu ve bitmek bilmez zihin oyunlarıyla baş başa kaldığı bir casusluk romanı tadında okuyacaksınız. “Sabah saat 10 sıralarıydı. Etrafta pek kimse yoktu.O sırada İtalyan Büyükelçiliği giriş kapısından 100 metre kadar aşağıda, Atatürk Bulvarı 114 numaradaki Alman Büyükelçiliği’nin kapısından çıkan iyi giyimli bir çift de bulvardan yukarı doğru yürümeye başlamış, karşıya geçmeye hazırlanıyordu. Taksi şoförünü savan paketli adam da büyükelçilik tarafına doğru karşıya geçmeye başlamıştı.Paketli adam çifte doğru yaklaşırken ortalık büyük bir patlamayla sarsıldı. Patlayan, adamın elindeki paketti; kendisi de paketle birlikte paramparça olmuştu. Kaldırımın karşısındaki çift, patlamanın şiddetiyle yere savruldu. Liberali yardımlarına koştu. Adamın kulağından kan sızıyordu. Yanındaki kadın, eşi olduğu sonradan anlaşılacaktı, sarsılmıştı ama yaralı değldi.”

Sorgu görevlisi (H. A. Uğur) - "Bak APO, Türkiye Cumhuriyeti devleti şu ya da bu şekilde bu terör belasından vatandaşını kurtaracaktır. Ama önemli olan insanlarımız zarar görmeden bu işi halletmektir. Şiddetin durması, halkın güvenliğinin sağlanması esastır. Ama bunun için yasadışı bir terör örgütü ile masaya oturacak da değiliz. (…) Bu mülakatlar tamamen senin talebin üzerine ve karşılığında şu olacak bu olacak pazarlığı olmadan gerçekleşmiştir. Sen, 'Şiddetin durmasını sağlayacağım, kendim için bir şey istemiyorum' diyorsun. Sorgu başladığından beri hep bunu söyledin, öyle değil mi?" Sanık (A. Öcalan) - "Kesinlikle doğru… Ben size daha önce söylemiştim, örgüt bana bağlıdır, beni dinler… Daha ilk gün devletimin hizmetindeyim derken kastettiğim, bu işin bitirilmesi doğrultusunda ciddi adımlar atmamızdır. Türkiye'yi yönetenlerin ellerini güçlendirmek için ben öncelikle silahlı mücadeleye son verme ilanı yapmak istiyorum. (…) Sizlerden tek talebim bunları yapabilmek için bana imkân sağlamanızdır." (Tanıtım Bülteninden)

“Elinizdeki bu kitabı yazmaya mecburdum. Çünkü yıllarca spor hayatım, yani futbolculuğum, sonra hakemliğim, sonra kabzımallığım ve sonra gazete ve televizyon hayatımdaki yaşadığım olaylardan dolayı yazılı, görsel ve sosyal medyada çok yorumlar yapıldı. Doğru olanlar vardı, hatalı olanlar vardı. Bazılarına yorumculuk yaptığım televizyonlarda, bazılarına da yazdığım gazetelerde cevap vermeye çalışıyordum. Ama biliyordum ki hepsi kopuk kopuktu. Televizyonları seyretmeyenler, gazeteleri okumayanlar var. Ben bunların hepsini kafamda birleştirip kendimi tatmin ediyordum ama kamuoyunun bütün bunları toplayıp da keşfetmeye ne zamanı ne de böyle bir hakkı vardı. Onun için de bu kitabı yazmaya karar verdim. Hayatımda sevmediğim cümleler var. ‘Ben doğru bir adamım.’ ‘Ben dürüst bir insanım.’ ‘Ben yalan söylemem.’ Bunların hiçbirini ne yazılarımda, ne söylemlerimde ne de özel hayatımda kullandım. Siz neyseniz onun kararını kamuoyu verir, siz veremezsiniz; öyle bir hakkınız da yok. Artısıyla eksisiyle bu kitabı yazdım. İkinci bir kitap yazar mıyım? Şu anda çok zor gözüküyor. Kitabın son sözünü bu arka kapakta yazıyorum. Bu kitap hem benim kitabım hem de ‘BENİM’.”