Yazara Gore Listeleme

"Nasıl doğdu?" “Normal doğurdun değil mi?” “Niye ağlıyor?” “Bu çocuk aç.” "Kucağa alıştırmışsın." "Ben hamileyken 2 kilo almıştım, emzirirken 32 kilo verdim." “Sen daha dur, bunlar iyi günlerin.” “Saçını kestir, erkek çocuk uzun saçlı olmaz.” Ve hemen her yeni annenin duyduğu o meşhur soru: "Emiyor mu?" Anneliğimin ilk zamanlarında kendimle ve kitaplardan okuyup da “Böyle bir anne olacağım” diye yemin ettiğim, ancak çok kısa sürede tarumar olan mükemmel annelik hayallerimle savaştığım yetmiyormuş gibi bir de yeni anne dedektörleriyle savaştım; bu topraklarda doğuran tüm analar gibi. Sonra bunlardan rahatsız olmamaya, hatta kendi üzerimizde kurduğumuz ve farklı biçimlerde karşımıza çıkan tüm bu baskılarla eğlenmeye; başta kendime, tüm büyük konuştuklarıma, hepsine #hihieved demeye başladım. Annelik deneyimimde hiçbir şey, herkesin her şeyi bildiği ve anlattığı gibi olmadı. Mükemmel annelik beni teğet geçti. İyi ki de geçti. (Tanıtım Bülteninden) "Artan sütle Alinazik yapıyorum dedim, tarifini sordular!" "Sadece mükemmellik beklentisiyle değil, cinsiyetçilik baskısıyla da mücadele ediyoruz. “Göster amcalara pipini”ler biçim değiştirerek devam ediyor. Oyuncakçıda paketleme yaparken soruyorlar, “Kız mı erkek mi”, “Erkek ama lütfen pembe pakete sarın” diyorum. Kerem’in tencere tava, vileda, ütü gibi oyuncakları var. Çok da mutluyum böyle olmasından. O “paşa oğlum, prensim, aslanım’ zihniyetiyle de kanımın son damlasına kadar dalga geçmeye devam edeceğim." "Sofra kültürünü kazandırmak için erken olduğunu düşünmeyin, yaşına uygun çatal ve kaşık vererek onu sofraya dahil edin. Nasıl uyum sağladığını görünce şaşıracaksınız." (Güliz Arslan'la Hürriyet Pazar röportajından)

“Hayat da su ve zaman gibi akıp gitmeye meyilliydi.” Ülkü Yağmur Ural’ın Cadı Kazanında Pandemi adlı kitabı bu cümleyle başlıyor. Çünkü bu kitapta, pandemi döneminde yaşanan hayal kırıklıklarının, ölümlerin, pişmanlıkların ve ayrılıkların hikâyeleri anlatılıyor. Zaman geçse de geçmeyen acılar ve onların hayatlarımızda, hafızalarımızda ve hikâyelerimizde bıraktığı izler… Cadı Kazanında Pandemi, kendi izlerini sürmelerine rağmen kaybolanların, hayatı eve sığdırsalar da kendileri koskoca evrene sığmayanların “bugün kadar yakın, dün kadar uzak” hikâyelerinden oluşuyor.

Hep aynı izler mi var dünyanın dört bir köşesinde? Fenalığın bariz işaretleri, fesat ve hasetin eskiye uzanan kökleri mi? Bak, bir koku dolaşıyor kırlarda, dağlarda. Şiddeti arzulayan insanoğlundan yayılan iç bayıltıcı rayiha. İşte, birbirine karışıyor insanın kötülüğü ile doğanın saflığı. Güzel metinler bile onaramıyor bu akıl almaz çürümeyi; ince ince çizilmiş suretler donakalıyor ak kâğıtlar üzerinde; aklın eli kolu bağlanıyor, dil damağa yapışıyor. Kalem tutan mahir parmaklar, güzelim mavi mürekkebin kâğıda bıraktığı işaretler çaresiz kalıyor bu amansız hasım karşısında. Bir meram anlatmaya girişmişken akıp giden metin sersemliyor, iki yana yalpalıyor; şiire meylederken hikâye oluveriyor, hikâyeye seğirteyim derken şiire dönüyor, düzyazıya meydan okurken manzuma boyun eğiyor. Doğanın iyiliğini, insanın tabiatını hikâye etmeye kelam da yetmiyor kalem de…

Anılar, eğer gereken özen gösterilir ve iyi değerlendirilirse belli bir dönemi bütün çıplaklığıyla göz önüne serebilir. O zaman, anılara bir “toplumun belleği” gözüyle bakmak yanlış olmaz. “Mehmet Rauf’un Anıları”, Servet-i Fünun kuşağındaki sanatçıların nasıl bir araya geldiklerine, neleri okuduklarına, nelerden, nasıl etkilendiklerine, hangi siyasal ve güncel olayları yaşadıklarına, dostluklarına, kavgalarına tanık olacağınız bir kitap.