Yazara Gore Listeleme

"Yaşamın da ölümün de zamanı var."   İki genç kız, bir taksi şoförünü vahşice darp etmekten tutuklanır ve yaptıklarını hiç pişmanlık duymadan itiraf eder. Bu olaydan birkaç gün sonra, ATM'nin önünde bir adam elinde dekontla ölü bulunur. Bu sırada taksici ölür ve kızlardan biri kaçarak ortadan kaybolur. Aynı zamanda Skåne’nin büyük bir kısmını kapsayan şüpheli bir elektrik kesintisi yaşanır. Kurt Wallander ve ekibi yaşanan tüm bu olayların birbiriyle ilişkili olup olmadığını anlamaya çalışır.   “Henning Mankell’in Wallander’i, günümüzün en iyi dedektiflerinden biri olduğunu kanıtladı.” The Times Literary Supplement   “Mankell’in romanlarını bu kadar dolu dolu yapan şeylerden biri de olayları farklı bakış açılarından görebiliyor oluşu. Yarattığı soğuk, izole, hayal kırıklıklarıyla dolu İsveç, Raymond Chandler’in uğursuz Los Angeles’ı ya da Charles Willeford’un sıcak Miami’si kadar ilgi çekici.” The Wall Street Journal  

Türk Edebiyatı birkaç yazarın ya da birkaç eserin ötesinde, kökü uzak geçmişe dayanan bir derya, biliyoruz. O geçmişin üzerinde yükseliyoruz. Okumaya, yazmaya merak duyan herkesin sırtını sıvazlayan kudretli bir edebiyat... Bize hikâyeler veren, bir bakıma hayatımızı kuran, kurtaran büyük yazarlarımız, ustalarımız. Peki onların hayatı? Kimlik bilgilerinden söz etmiyoruz; ansiklopedik bilgiden öte, gelgitleri bol, netleşme arayışında ama denedikçe silikleşen bir derin hayal. O hayale ne kadar aşinayız acaba? Yazarlarımızı ne kadar biliyoruz? Alakarga Yayınları bugünün yazarlarından, dünün ustalarının hayatlarını hayal etmelerini istedi. Hanımın Çiftliği’nin yazarı Orhan Kemal’in büyük romancılığını biliyor olabiliriz ama onu bir roman kahramanı olarak hayal ettik mi hiç? Ya da Hababam Sınıf’ının yazarı Rıfat Ilgaz’ı, milli şair Mehmet Akif, öykücülüğümüzün temel taşı Ömer Seyfettin’i? Her biri büyük bir serüvenin taşıyıcıları olan bu büyük yazarların hayatlarını hep bir örnek, masa başında dirsek çürüterek geçmiş sanmak, her şeyden önce onların varoluşlarına haksızlık olur. Hayatlarını yazsak roman olur, eh, bu elbette kimin yazdığına da bağlı. Bugünün çok değerli kalemleri, zor bir seçimle 40 usta yazarın hayatlarını romanlaştırdılar. Kimler yok ki? Ahmet Hamdi’den Yusuf Atılgan’a, Yaşar Kemal’den Fakir Baykurt’a, Nazım Hikmet’ten Ahmed Arif’e, Sabahattin Ali’den Sait Faik’e, Oğuz Atay’dan Tezer Özlü’ye, Tarık Buğra’dan Peyami Safa’ya; niceleri... Yayınevi olarak bu sürece herhangi bir müdahalede bulunmadık; tek arzumuz, metnin gerçeklere sadık kalması ama biyografinin sınırlı alanından da uzak durmasıydı. Sonuçta ortaya yarına kalacağını umut ettiğimiz muazzam bir toplam çıktı. Yazarlarımıza saygı duruşu, edebiyatımıza vefa borcu diyelim. Alakarga Yayınları olarak gurur anlarımızdan biri, destek veren tüm yazarlarımıza bin teşekkür…

YIL 1961’di. Türkiye’den Almanya’ya giden bir yolcu uçağının içinde gözleri nemli, bakışları sisli bir adamcağız pencereden canı gibi sevdiği memleketine son kez bakıyordu. Bu, buruk bir veda bakışıydı. Bir daha dönüp dönmeyeceğini Allah bilirdi. Haykıracak çok şey varken sessizce gidenlerin ne ilki ne de sonuncusuydu bu yolcu. Onu bu sessiz ve hüzünlü gidişe mahkûm eden sebepler vardı. Ah o sebepler... Darbeler kötüdür ve her darbenin bedelini ödeyen binlerce masum olur. İşinden, aşından, yuvasından, yurdundan olan binlerce insan... Türkiye’de 1960 askerî darbesinin tıpkı diğer darbeler gibi yaktığı çok can oldu. Darbenin ardından yönetime getirilen askerî hükümet tarafından üniversitelerde çalışan 147 öğretim görevlisi bir gecede ihraç edildi. Yani mesleğinden uzaklaştırıldı. Bunlardan biri de Fuat Sezgin’di. İlim yolunda gecesini gündüzüne katan, iğne ile kuyu kazar gibi titizlikle çalışan, türlü zorluklara rağmen anlamlı, azim dolu ve örnek bir hayat yaşayan Prof. Dr. Fuat Sezgin...

“Bütün ilişkilerde bir gün yalnız kalındı. Hayır, ayrılığı kastetmiyorum. Belki yabancılaşma, belki tükeniş, belki kanıksama… Bir gün geldi, her evde boş gözlerle uzaklara dalındı. Ya aşktan kalan yetmedi ya aşksızlık hali fazla geldi. Mesafeler açıldı günün birinde her evde. Düpedüz çoklu bir yalnızlığı anlatıyorum. Kimsenin kimseye derman olamadığı, varlığın ancak kendine yettiği bir yalnızlıktan bahsediyorum. Bu da sevgiye dahildi belki ya da biz sevmeyi hep yanlış anlamıştık. Bilmiyorum.” Gökhan Dağıstanlı’dan aşka dair, yalın ama sözün duygu yüküyle dopdolu mektuplar, hikâyeler. “Bu mektuplar; hayatın içindeki olumsuzlukları gördükçe zaman zaman küçümsese de aşktan vazgeçemeyenlere; onlarca kez acı çekse de suçu aşkta aramayanlara; mutluluğu, kaybetme korkusuna kurban etmeyenlere; yaşamın gizinin ancak aşktan ibaret olabileceğine inananlara adanmıştır.” (Tanıtım Bülteninden)