Yazara Gore Listeleme

“Güçlükle Açmaya Çalıştığı Gözlerini Parlak Bir Işık Kamaştırmıştı. Çevresini Hayal Meyal Görüyordu. Fazlaca Içmiş Ve Ayılamayacakmış Gibi Sürekli Başı Dönüyordu. Etrafını Hayaletler Sarmışçasına Beyaz Önlüklü Çok Sayıda Adamın Varlığını Fark Etmiş Ve Bundan Biraz Ürkmüştü. Kimdi Ve Neredeydi? Etrafındaki Insanlar Da Kimin Nesiydi? Neler Olup Bittiği Hakkında Ne Fikri Ne De Bunu Düşünecek Hali Vardı. Boşlukta Asılı Kalmış Hissediyordu. Gözlerini Tekrar Yavaşça Kapadı.” Özhan Aktaricı; 1972 yılı Aydın Nazilli doğumlu olan yazar, babasının mesleği gereği ailesiyle Türkiye'nin birçok şehrini gezip yaşamış ve farklı okullarda öğrenim görmüștür. Bornova Anadolu Lisesi 'nden mezun olup, Ankara Üniversitesi İstatistik Bölümü 'nde iki yıl okumuş ve sonrasında 9 Eylül Üniversitesi İşletme Bölümü 'nden mezun olmuştur. Kısa dönem askerlik görevinden sonra bașladığı iș hayatının çoğu kurumsal șirketler olmak üzere yaklaşık yirmibeş yılını farklı șirketlerde çalıșarak geride bırakmıştır. Halen özel bir şirkette Muhasebe Müdürü olarak çalıșmakta olup bir çocuk babasıdır.

Karanlık, ne kaderindir ne de bir süreç... Çakacağın bir kibrite bakar aydınlığın. Herkes kendi yolunun ışığı olmak zorundadır. Ne geçmişin gölgesine kaç ne de geleceğin belirsizliğinden kork... Hayat, bilinmezliğiyle güzeldir aslında. Hesapsız kitapsız oluşuyla sürprizlidir. Hiçbir şeyin garantisi yok... Tam da bu yüzden cesur olanların sahnesidir dünya... Sahnenin kenarındaki güvenli koltuklarında oturup, olan biteni izleyenler ne bilsinler yaraları iyileştirebilmeyi, ne bilsinler düştükten sonra ayağa kalkmanın hazzını, ne bilsinler aşkı, ayrılığı, hayal kırıklığını ve her şeye rağmen yeniden sevebilmenin gücünü? Ne bilsinler kaybetmeyi, kazanmayı? Yolda olmak yaşamaktır, sahnede olmak hayatta olmaktır.

Parçalanmanın eşiğindeki bir aileyi barındıran hüzünlü malikâne Rosshalde’de; varlıklı ve başarılı ressam Johann Veraguth ile kendisi gibi sanatçı, piyanist eşi Adele arasındaki derin yabancılaşma sonucu “çift yalnızlığa” bürünen mutsuz evliliği bir arada tutan son bağ küçük oğul Pierre’in varlığıdır. Rosshalde malikânesi beklenmedik bir trajediyle sarsılınca, Veraguth için küçük oğluna duyduğu sevginin ve yurtsuz, köksüz kalarak sürüklenme kaygısının yıllardır gölgelediği başka bir patika belirir: Kendini keşfetme yolculuğu. Evlilikle biçimlenen esaretin duygusal gerilimini çarpıcı bir anlatımla resmeden ROSSHALDE (1914) otobiyografik izler taşır. Bir yandan ressamlık Hesse’nin de sanatçı kişiliğinin bir parçasıdır; yine kendini keşfetme teması bağlamında Hint kültürü ve Budizm’le iç içe oluşunun çok öncesinde, 1911’de çıktığı uzun Hindistan yolculuğu isyankâr ruhuyla barışma girişimi anlamına gelebilecek bir ilk deneyim oluşturur. “Rosshalde”, insan ruhunun karanlık kaynağında bireyselleşen ve kişiliği oluşturan “bireyin tekrar edilemez yazgısı”nı betimliyor. Kitaba konu olan mutsuz evliliğin tek nedeni yanlış seçim değil; sorun çok daha derinlerde, bir sanatçının ya da düşünürün evliliğe yatkın olup olmadığında. Bunun cevabını bilmiyorum ama benim durumum kitaba alabildiğine yansıdı; burada sona eren bir şey var, umarım gerçek hayatta onunla başka türlü başa çıkabilirim. - Hermann Hesse (ROSSHALDE’nin yayımlanması sebebiyle babasına yazdığı mektuptan)

Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi (AOF) Dijital Halkla İlişkiler Dersi Ara Sınav Deneme Sınavlarıdır.