Yazara Gore Listeleme

Ben hep sahici olmayan biri olmuştum. Kazadan önce bile Robert de Niro gibi sokakta yürüyor olsam, sigaramı onun gibi yaksam ve hatta ilk denemede yakmayı başarsam, yine de şöyle düşünürdüm: İşte ben, tıpkı bir film karakteri gibi bir yandan sokakta yürürken bir yandan da sigara içiyorum. Anlatabildim mi? İkinci el. Filmdeki insanlar bunu düşünmüyor. Onlar sadece işlerini yapıyorlar, gerçek olanı, hiçbir şey düşünmüyorlar. Kazadan sonra iyileşirken, hareket etmeyi ve yürümeyi öğrenirken, hareket edebilmek için anlamaya çalışırken… Bütün bunlar zaten daha önce de olmuş olduğum şeyden daha fazlasını olmama neden oldu, yaptığım şeylerle arama başka bir mesafe katmanı daha ekledi.” Kalan’ın isimsiz anlatıcısının başına gelen kazanın ne olduğunu bilmiyoruz, ama sonuçlarından haberdarız: Hafıza kaybı yaşıyor, daha sonra geri kazanmayı başarabildiği hatıralarının düzeni değişiyor ve en basit gündelik hareketleri bile yeniden öğrenmesi gerekiyor. Bir havucu tutup ağzına götürebilmeyi veya yürümeyi yeniden öğreniyor örneğin. İnsani eylemler üzerine uzun uzun düşünüyor böylece. Kazandığı yüklü tazminat sayesinde daha çok kendisi olduğu anları tekrar kurmaya çalışıyor.

Çocuk yazınının marka ismi Muzaffer İzgü, yine çok sevdiği çocuklar için, yine içindeki çocuğun sesini dinleyerek yepyeni öyküler yazdı. Sizin sokağınızda da bir “bakkal amca” var mı çocuklar? Peki Benjamin’in kim olduğunu biliyor musunuz? Ya da anne tavuğun, civcivlerine kavuşmak için yumurtaların üstünde kaç gün yattığını?

Alevilik konusu da, Kürt sorunu gibi öteden beri resmi ideoloii tarafından tabulaştırılan hususlardan biridir. Bu nedenle, temelleri ırkçı İttihad ve Terakki yönetimince atılan bu politikaya uygun olarak Kürt ve Alevi aydınlarının sesleri kesilmiş; onların yerine resmi ideolojiye bağlı asker ve sivil kalemler konuşmuş¬tur. Kürt aydınları, ülke dışında seslerini duyurmaya çalışırken; OsmanlI’dan bu¬yana zaten örgütsüz olan Alevi toplumu adına da ya Sünni kökenli Türk aydınları ya da resmi ideoloji yanlısı Bektaşi aydınları konuşmaya başlamıştır. Ülke içinde yaklaşık 50 yıllık bir suskunluktan sonra 1970’li yıllarda yoğun¬laşan Kürdoloji çalışmalarının ardından, 1980’li yılların ikinci yarısından sonra da Alevilik’le ilgili yayınlarda bir yoğunlaşma görüldü. Bu süreçte, gerek Bektaşi gerekse Alevi aydınlarınca ortaya konan yayınlar, genellikle resmi ideoloji çerçe¬vesini aşamayan ürünlerdi. Bu yayınlar içerisinde, gerek Aleviliğin inanç ve kül¬tür kaynakları, gerek Alevilik-Müslümanlık ilişkileri, gerekse Aleviler’in günü¬müzdeki sorunları konusunda yapılan belirleme ve öneriler, çoğunlukla sığ, tutar¬sız ve yanlıştır. Bu konularda, özellikle yurt dışındaki kimi yazar ve araştırmacı- iarca son dönemlerde tutarlı ve anlamlı çalışmalar yapıldığını belirtmeliyim. Alevi-Kürt kökenli bir araştırmacı olarak, çalışmalarımı öncc Alevilik, sonra da Kürt sorunu üzerinde yoğunlaştırdım. Türkiye’de Kızılbaşlık-Alevilik-Ahi Hk- Bektaşilik konularında yayımlanan eserlerin büyük bölümünü gördüm ve incele¬dim. Avrupa’daki çalışmalarım sırasında gördüm ki, bilerek veya bilmeyerek Türkiye’deki çalışmaların hiç birinde yer almayan yığınla eski kaynak var Batı kütüphanelerinde. Yüzlerce yıllık seyahatnamelerdeki değinmeleri biryana bıra¬kıp, 1810 yılından başlayarak konuyla doğrudan ilgili İngilizce, Fransızca, Al¬manca, İtalyanca, Rusça, Arapça, Farsça ve Kürtçe kaynaklarda yeralan yüzlerce belgeye ulaştım. Bu nedenle, dünden bugüne Türkçe yayınlarda hemen hiç birine yer veril¬meyen gizli lıeterodoks halk dini kategorisindeki Kızılbaş, Alevi, Ahle Haq (Ali- İlalıi), Kakai ve Yezidi öğretilerine ilişkin bu belgelerin en azından bir bölümü¬nü, konuyla ilgili literatüre sokmayı bir araştırmacı olarak görev bildim.